قلب مىباشد و بعد از آن اداء واجبات و ترك محرمات ، و بعد تاييد كه آن روح ايمان است . اما ايمان كه بمعنى اقرار به زبان مىباشد آن است كه خداوند متعال در قرآن مجيد مردم را به آن مورد خطاب قرار داده و گفته : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد با احتياط رفتار كنيد و با ثبات و دسته جمعى به طرف دشمن بشتابيد . بعضى از شما در حركت تاخير مىكنند ، اگر مصيبتى به شما برسد آنها مىگويند خداوند بر ما منت نهاد كه با آنها همراهى نكرديم تا گرفتار آن مصيبت‌ها شويم ، اما اگر خداوند به آنها توجه كرده و فضلى به آنها رسيد آنها مىگويند مثل اينكه بين ما و شما مودتى نبوده ، كاش من هم با آنان بودم و به فيض بزرگى مىرسيدم . امام صادق عليه السّلام فرمود : اگر اين كلمه را اهل شرق و غرب مىگفتند از ايمان خارج مىشدند ، اما خداوند آنها را به خاطر اقرار خودشان مؤمن نام گذاشته است ، و اما در جاى ديگر مىفرمايد : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ايمان بياوريد ، آنها را با اقرار زبانى مؤمن نام نهاد ولى گفت : در ايمان راست بگوئيد . اما ايمانى كه به معنى تصديق است از اين قرار است كه خداوند فرمود : كسانى كه ايمان آوردند و از خداوند ترسيدند در دنيا و آخرت به آنها مژده مىدهند ، يعنى آنها كه تصديق كردند ، خداوند در جاى ديگر مىفرمود : ما به تو ايمان نخواهيم آورد مگر اينكه خداوند را مشاهده كنيم ، يعنى تو را تصديق نمىكنيم . در جاى ديگر فرموده : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا * ، يعنى اى كسانى كه اقرار كرده‌ايد راست بگوئيد ، پس ايمان خفى همان تصديق است و تصديق هم شرطهائى دارد كه با اداء آن شروط صدق پيدا مىكند ، يكى از آيات شريفه كه در آن شروط ايمان ذكر شده اين آيه مباركه مىباشد . نيكى به اين نيست كه شما به طرف مشرق و مغرب متوجه شويد و نيكى آن است كه شما به خداوند ايمان آوريد و به روز قيامت معتقد باشيد و به فرشتگان و كتاب و پيامبران مؤمن باشيد ، و مال خود را در راه خدا به خويشاوندان و يتيمان و